Trudno mi zebrać myśli… płynące między uszami fakty zakrywają świat, który budowałem z zaskakującą nawet mnie determinacją.



Już teraz wiem, że spora część osób czyta mojego bloga, gdyż miało… „przyjemność”, poznać mojego byłego partnera.
Artur K. (lostto) – podobno znana osobowość świata gejowskiego. Człowiek który miał w swoim ryju więcej chujów niż ja frytek.

Ten zakompleksiony pracownik *** P***, zmienił moje spojrzenie na świat, wzbudzając emocje o których istnieniu nie miałem pojęcia.
Był dla mnie ważny, w dalszym ciągu nie dociera do mnie fakt, że był zwykłą dziwką, z przypisaną metką „na jedną noc”. W szczycie swojego upośledzenia, postanowiłem mu zaufać. Przełamać się i spróbować gryźć życie z innym mężczyzną.
Pomimo kilku mniejszych zdrad, postanowiłem wybaczyć. Nie potrafiłem zapomnieć, dlatego… dałem mu wolną rękę, czekając w domu na SMS, że wrócił bezpiecznie z imprezy.
Z nieznanych powodów, udawałem, że nie dostrzegam następujących po sobie kłamstw.

To on mnie zostawił, wyrzucając do kubła na śmieci. Bez wyjaśnienia, czy nawet cienia szacunku.

Gdy postanowiłem ruszyć dalej lądując na durnym „fellow” i jemu podobnych portalach, moją skrzynkę zalała fala zdjęć lub informacji, kiedy, z kim, jak i co robił. Już teraz wiem, że dawał dupy niejednemu z Was… informacje o tym, jak obciągał z połykiem w hotelu, też nie jest mi w tej chwili do niczego potrzebna. I bez tego zbiera mi się na wymioty.

Nie rozumiem jego zachowania, ale, Wasze zachowanie, wcale nie jest lepsze.

Byłem szczery, przelewając wszystkie emocje tutaj. Otworzyłem się i… każdy z tych „kumpli Artura” wie o mnie znacznie więcej niż wszyscy moi przyjaciele razem wzięci.

Zachowaliście się jak gnidy, bawiące się czyimś cierpieniem, co gorsza, katujecie moją osobę dalej. W imię czego? Bo niby jestem tak fajnym i dobrym facetem, że należy mi się prawda? Skoro takim jestem, dlaczego ta prawda nie należała mi się wcześniej?

Panie Pawle, wczoraj, usłyszałem, że jest to ciekawe społecznie. Mój blog to nie jest „kawał dobrej roboty i nauczki dla innych” to przede wszystkim ja, moje emocje, uczucia, trzy ostatnie lata niewyobrażalnego bólu.

Świat przesypany między palcami, iluzja życia z osobą, która kłamała, pieprząc się za moimi plecami. Perspektywa poniżającego badania na obecność wirusa HIV.

Nadwyrężone zaufanie, blokujące kontakt z innymi. Łzy i nerwy, jeszcze długo płynące…

Fakt, jestem kretynem, nie ogarniając takich zachowań. Jestem debilem, szukającym rozwiązań, które po prostu nie istniały. Cieszę się, że nie rozumiem zachowania Artura oraz Waszych motywacji.

Żeby historie rozliczyć, posilę się na wyczekiwane przez niektórych zakończenie. Nie powinienem tego robić, ale nie wyobrażam sobie dnia, w którym przestanę być szczery.

Przeczytałem „kocham Cię”  w środę, po trzeciej w nocy, gdy wrócił do hotelu, napisałem, że boję się powrotu nowotworu… Dzień później zebrałem opieprz całkowicie bez podstawy, słysząc, że moja „domniemana” choroba będzie powodem do rozstania. Piątkowym wieczorem, usłyszałem, że SMS się nie liczy, miłości nigdy nie było, trzymał ten osobliwy „związek” ze względu na to, że jestem dobrym człowiekiem i pomogłem mu tak wiele razy, że głupio było mnie wyjebać.

Prawie zawaliłem szkołę, tracąc energię na wszystko, usłyszałem jak bardzo jestem obleśny, że on potrzebuje seksu, ale mnie nie dotknie.
Przyznał, że okłamał mnie tak wiele razy, że nie jest w stanie dalej podtrzymywać naszego układu, usprawiedliwiając się wyrzutami sumienia i tym, że z następną osobą nie popełni tych samych błędów.

Nie przyznał się do żadnej zdrady… ten fakt spadł na mnie później, gdy już… osoby chcące mnie poznać, uznały, że wypadało by mnie o tym poinformować.

Nie ustosunkował się do tego, rzucając słuchawkę telefonu. Nie odpisał nawet na życzenia świąteczne.

Tydzień po rozstaniu, miał kolejnego frajera, by w tej chwili, szukać sobie kogoś, komu mógłby dać dupy bez gadania o miłości.

Ja z tym wszystkim zostałem samemu, bez żadnej wiedzy, bez możliwości wyjaśnienia.

Rozsypałem wszystkie emocje, lądując na pograniczu obłędu. Przez głowę przechodziły mi skrajne myśli, które dzięki pomocy Anki, Moniki, Daniela… nie zostały zrealizowane. Pierwszy raz od dawna, poczułem, że nie jestem samemu.

Przeżyłem… z dużym wstydem poddając się badaniu, na którego wynik muszę poczekać do wieczora.

Zamknąłem się  na ludzi, z silnym postanowieniem bycia samemu.

Zdaję sobie sprawę, iż kalejdoskop nieba, nie zatrzyma się tylko dlatego, że kolejny człowiek uwierzył w istnienie miłości.

Utwierdziłem swoje przekonania świadomego singla i wiem, że ta decyzja staje się najlepszym rozwiązaniem, nie wyobrażam sobie kolejnej osoby pokroju pana K.

“I'm over my head and I know it. I know it.
I'm doin' my best not to show it… to show it.”

Mam nadzieję, że zaspokoiłem Waszą ciekawość, teraz proszę, zostawcie mnie w spokoju.

Mimo wszystko, z poważaniem
(ab)’’’