Komentarz do wpisu A ja będę Twym aniołem… dodanego przez (ab):

Ku mojemu zaskoczeniu podwyżka czynszu o 3,5% przeszła bez większych problemów, bo żali do takowych nie zaliczam.

Długa, dość szczera jak na mnie rozmowa z Mirkiem obróciła moje myśli w bezbarwny chaos. Może lepiej nie wnikać w proste życiowe prawdy?

Promienie słońca zaszły za horyzont. Mały telewizorek błyszczy chłodnym błękitem, humor oscyluje na krawędziach mojej wytrzymałości. Żyleta wyrzucona z obrębu biurka leży w wymownym milczeniu.



Odpowiadając na pytania, nie umiem nakreślić przyczyn tego kim się stałem. Splot różnych wypadków utwierdził mnie w byciu sobą. Jak każda dorosła osoba, tak i ja pozostawiam w przeszłości szereg błędów na których uczyłem się samego siebie. Nie robiąc bilansu strat, wyrzuciłem żale w niepamięć.

Stojąc twardo na ziemi, jestem księgą pisaną na nowo.

W perfekcyjnych marzeniach widziałem świat oczyma zagubionego chłopca. Niezgrabnie zaczynając każdy szczegół który po czasie pomyłką nazywałem. Dość szybko nauczyłem się rzeczywistości. Odkryłem smak prawdziwego uśmiechu, który przeplatały chwile boleśnie gorzkich łez.

Moje dzieciństwo nie było traumą, chociaż braku koloru mu nie zarzucę.

Tata, był znanym biznesmenem, co w praktyce oznaczało, że widywałem go jedynie podczas cotygodniowych wizyt w kościele. Mama, z rozbudowaną schizofrenią burzyła każdy beztrosko upływający dzień.

Po nieudanej próbie porwania mnie spędziłem długie miesiące z towarzyszącym radiowozem w tle. Cztery otrute psy jednego roku, nauczyły mnie przelewać uczucia na sprzęt. High-end’owy odtwarzacz kasetowy stał się kompanem kolejnych szybko przewiniętych lat. Słowo „kocham” ustąpiło miejsca zabawce kupionej by zdjęła problem z głowy rodziców.

Zrozumiałem, że azyl, to miejsce w którym jestem samemu. Ojciec lecząc swoje kompleksy postawił dom, którego do dzisiaj się wstydzę... matka corocznie pakowała walizki, grożąc, że się wyprowadzi. Gdy miałem lat kilka podobno próbowała zabić brata i mnie... Nie wiem ile w tym prawdy, bo to słowa, które ojciec od czasu do czasu przytacza starając się nakreślić swoją wielką troskę.

Wakacji nigdy nie było, przyzwyczajony tym faktem, w dorosłym życiu sam z nich rezygnuję. Czego znajomi nie potrafią pojąć.

Zmiana samochodu wiązała się z wyrzuceniem mnie z domu. Z muzyką w tle spędzałem kolejne puste noce.

Brat rozpoczął przygodę z narkotykami, ja przelałem emocje na sprzęt. Może to dziwne, ale Panasonic stał się moją rodziną. Firma znaczyła więcej niż ciągle zmieniające się twarze.

Kolejne żądanie okupu, rzuciło podejrzenia na mnie. Kilka nocy w areszcie, szybkie śledztwo, które znalazło sprawcę, cichy powrót do domu. Słowa „przepraszam” nigdy nie usłyszałem, przyzwyczajony do braku jakichkolwiek emocji.

Próbowałem zrozumieć siebie, szukając kogoś podobnego. Nie zrozumiałem.

Mój pierwszy samochód... kolejny zawał ojca... awantura na szpitalnym korytarzu.

W domu wybite okno, podrzucona zatruta kiełbasa i kolejny kaligraficzny list z fetyszami. Groźba, że gdy nie znajdziemy pieniędzy, Karol, bądź ja zostaniemy zarażeni HIV. Obława policji... żadnego więcej efektu.

Kolejny rok w naszej rodzinie.

Przecięte przewody hamulcowe Reni. Następne wizyty w sądzie.

Rehabilitacja, odwyk Karola, próba ratowania rodziny. Kilka tygodni przespanych w samochodzie, parę nocy u znajomych... mnóstwo kolejnych chwil z Panasonic’iem. Znowu marka wracała ze mną po napadzie, była w drodze do sądu, powrocie z aresztu, nie zawodziła, gdy ludzie odchodzili. Przenośny odtwarzacz płyt CD był przy mnie na badaniach, walczył gdy ja nie radziłem sobie z nowotworem. Japoński telefon z obcą osobą po drugiej stronie słuchał tego, czego rodzina nie chciała.

Dzisiaj. To wszystko zostaje w tyle. Nie potrzebuję substytutu swojego marzenia. Jak zakupoholik na odwyku, nie zaglądam na strony producenta (dobra zaglądam, ale pod kontrolą)...  układając życie z kimś kogo nie umiałbym stracić. Uczę się kochać, odstawiając firmę na boczny tor. Jest mi ciężko, brakuje poczucia bezpieczeństwa, świadomości tego, że należę do kogoś. Czuję się troszkę jak bezpański pies, ale staram się z całych sił dać Arturowi, to czego nigdy nie dostałem. Kiedyś zapewne nauczę się tego jak powinna wyglądać miłość. Póki co, cieszę się z drobnych kroków, które nazywam sukcesami. Pierwszy raz człowiek stał się dla mnie ważny...

Patrząc za siebie, mówię otwarcie, Panasonic sprawił, że nie mam czego się wstydzić, czego żałować, nie piłem, nie ćpałem, nie puszczałem się.

Znalazłem coś, dzięki czemu chociaż przez chwilkę mogłem udawać normalność.

Nadal nie umiem okazać uczucia, w dalszym ciągu nie potrafię przyznać jak bardzo tego uczucia potrzebuję.

Zamykając oczy widzę Twoją twarz. Potrzebuję bliskości. Drugiego człowieka... nie marki, która zawsze przy mnie zostanie.

Chwytam kadry przeszłości, budując życie na nowo. Sukcesywnie patrząc na zdrowiejące układy rodzinne.

Na imię mam Robert, jestem nienormalny, w swoim szaleństwie zostając prawidłowym.